“Ben je niet bang dat je je gaat vervelen?”
Vroegen mensen “van de wal” mij
toen ik 6 jaar geleden besloot bij David aan
boord van de Franto te stappen. Vervelen? Na
22 hectische jaren in het onderwijs gecombineerd
met een varende partner de laatste 15 jaar zou
je er bijna naar verlangen. Even een tijdje
helemaal geen stress, dacht ik toen ik het onderwijs
verliet. Even helemaal niets anders dan bezig
zijn met laden, lossen, reizen aannemen en de
weersverwachting in de gaten houden. Niets anders
dan het geluid van de motor, touwen vastzetten,
van de natuur genieten en met buurmannen en
buurvrouwen kletsen.
“Nee”, riep ik standvastig als
men vroeg of ik me in wilde zetten via een of
andere functie bij de ASV, “daar ga ik
nu even niet aan beginnen”. Dat heb ik
toch bijna een jaar volgehouden. Maar het bloed
kruipt waar het niet gaan kan en voor ik het
wist zat ik in de denktank van de ASV en racete
ik in mijn auto naar allerlei overleggen in
Brussel, Straatsburg, Den Haag of waar er ook
maar iets te overleggen viel samen met andere
denktankleden. We maakten reportages op radio
en televisie, er verschenen stukken in allerlei
kranten, we schreven brieven en bereikten zo
stiekem weg toch wel het een en ander.
Want de binnenvaart was in mijn bloed gaan
zitten, en ik kon toch niet laten gebeuren dat
men het bestaan bedreigt van zo’n belangrijke
vervoerstak. In ieder geval werd mijn missie
dat men nooit zou kunnen zeggen “dat ze
het allemaal niet geweten zouden hebben”
En zo werd ik, in weerwil van alles wat ik
had geroepen, medebestuurslid van de ASV. En
daar ben ik trots op. Want het is een fijne
club. Het is de club waarvan ik zeker weet dat
de mensen je waarderen om wat je doet. De club
waarbij de mensen niet onder de indruk zijn
van status en uiterlijk, maar waar het gaat
om zorg en betrokkenheid. Het is een vereniging
met prettige mensen, die niet hoeven te scoren
ten koste van anderen, maar gewoon willen dat
het voor iedereen in de binnenvaart beter gaat.
En bij zo’n club wil ik graag horen.
Ik heb gezien hoe er vaak door anderen een
beetje lacherig gedaan werd over de ASV. Maar
ik zie ook dat het lachen ze inmiddels vergaat.
Ik heb gezien hoe mensen van de ASV, ikzelf
incluis, beschadigd worden door anderen. Maar
ik heb ook de steunbetuigingen gezien. Zoals
van uit het gangboord een fles champagne krijgen
als dank voor …..( en die dan met varende
vrienden soldaat maken natuurlijk).
Ik heb gezien hoe de ASV buiten allerlei overleggen
gehouden is en dat het ministerie dat nu in
ieder geval niet meer wil. Kortom, het is allemaal
niet voor niets, die inzet van ons.
Idealen zijn als sterren…. Je bereikt
ze nooit maar ze wijzen je wel de weg.
Dat is waar de ASV voor staat. Op weg naar
je ideaal moet je hobbels nemen die soms onoverkomelijk
lijken. Op weg naar je ideaal moet je verliezen
incasseren, soms zelfs een heel waardevol iemand
als Niek kwijtraken. Maar op weg naar je ideaal
kom je ook heel veel mooie dingen en fijne mensen
tegen. Mensen die ons steunen en ons geluid
willen laten horen, zoals de pers en de SP,
hopelijk gaan andere partijen dit goede voorbeeld
volgen. Soms vind je onverwachte bondgenoten
in de vorm van mensen die echt naar ons willen
luisteren en proberen ons belang te behartigen
bij het ministerie. En dan is er natuurlijk
nog de band die je voelt met je mede denktankers
omdat je het toch samen moet doen.
Al die zaken maken dit bestaan zo waardevol.
(dus kom op, meld je aan!)
Daarom, beste mensen wens ik iedereen die dit
leest heerlijke feestdagen en de beste wensen
voor 2012. En denk er om….Verveel je niet!
Sunniva
