image
imageimage
image
image

Voorwoord

“Ben je niet bang dat je je gaat vervelen?” Vroegen mensen “van de wal” mij toen ik 6 jaar geleden besloot bij David aan boord van de Franto te stappen. Vervelen? Na 22 hectische jaren in het onderwijs gecombineerd met een varende partner de laatste 15 jaar zou je er bijna naar verlangen. Even een tijdje helemaal geen stress, dacht ik toen ik het onderwijs verliet. Even helemaal niets anders dan bezig zijn met laden, lossen, reizen aannemen en de weersverwachting in de gaten houden. Niets anders dan het geluid van de motor, touwen vastzetten, van de natuur genieten en met buurmannen en buurvrouwen kletsen.

“Nee”, riep ik standvastig als men vroeg of ik me in wilde zetten via een of andere functie bij de ASV, “daar ga ik nu even niet aan beginnen”. Dat heb ik toch bijna een jaar volgehouden. Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan en voor ik het wist zat ik in de denktank van de ASV en racete ik in mijn auto naar allerlei overleggen in Brussel, Straatsburg, Den Haag of waar er ook maar iets te overleggen viel samen met andere denktankleden. We maakten reportages op radio en televisie, er verschenen stukken in allerlei kranten, we schreven brieven en bereikten zo stiekem weg toch wel het een en ander.

Want de binnenvaart was in mijn bloed gaan zitten, en ik kon toch niet laten gebeuren dat men het bestaan bedreigt van zo’n belangrijke vervoerstak. In ieder geval werd mijn missie dat men nooit zou kunnen zeggen “dat ze het allemaal niet geweten zouden hebben”

En zo werd ik, in weerwil van alles wat ik had geroepen, medebestuurslid van de ASV. En daar ben ik trots op. Want het is een fijne club. Het is de club waarvan ik zeker weet dat de mensen je waarderen om wat je doet. De club waarbij de mensen niet onder de indruk zijn van status en uiterlijk, maar waar het gaat om zorg en betrokkenheid. Het is een vereniging met prettige mensen, die niet hoeven te scoren ten koste van anderen, maar gewoon willen dat het voor iedereen in de binnenvaart beter gaat. En bij zo’n club wil ik graag horen.

Ik heb gezien hoe er vaak door anderen een beetje lacherig gedaan werd over de ASV. Maar ik zie ook dat het lachen ze inmiddels vergaat. Ik heb gezien hoe mensen van de ASV, ikzelf incluis, beschadigd worden door anderen. Maar ik heb ook de steunbetuigingen gezien. Zoals van uit het gangboord een fles champagne krijgen als dank voor …..( en die dan met varende vrienden soldaat maken natuurlijk).

Ik heb gezien hoe de ASV buiten allerlei overleggen gehouden is en dat het ministerie dat nu in ieder geval niet meer wil. Kortom, het is allemaal niet voor niets, die inzet van ons.
Idealen zijn als sterren…. Je bereikt ze nooit maar ze wijzen je wel de weg.

Dat is waar de ASV voor staat. Op weg naar je ideaal moet je hobbels nemen die soms onoverkomelijk lijken. Op weg naar je ideaal moet je verliezen incasseren, soms zelfs een heel waardevol iemand als Niek kwijtraken. Maar op weg naar je ideaal kom je ook heel veel mooie dingen en fijne mensen tegen. Mensen die ons steunen en ons geluid willen laten horen, zoals de pers en de SP, hopelijk gaan andere partijen dit goede voorbeeld volgen. Soms vind je onverwachte bondgenoten in de vorm van mensen die echt naar ons willen luisteren en proberen ons belang te behartigen bij het ministerie. En dan is er natuurlijk nog de band die je voelt met je mede denktankers omdat je het toch samen moet doen.

Al die zaken maken dit bestaan zo waardevol. (dus kom op, meld je aan!)

Daarom, beste mensen wens ik iedereen die dit leest heerlijke feestdagen en de beste wensen voor 2012. En denk er om….Verveel je niet!

Sunniva

image